Never Mind the Buzzcocks: I’m in the mood for a bloody good pop quiz!

Deze week start het nieuwe seizoen van panelshow Never Mind the Buzzcocks. Deze popquiz is een van de meest populaire panelgames van de
Britse tv. De serie loopt nu al 25 seizoenen sinds de start in 1996. In die jaren zijn er heel wat bekende gezichten te gast geweest en zijn er nog veel meer mensen genadeloos afgezeken. Daarom een korte geschiedenis van en eerbetoon aan Never Mind the Buzzcocks.


Buzzcocks begon midden in de jaren ’90 en heeft sindsdien heel wat presentatoren en teamcaptains versleten. Mark Lamarr was de eerste
presentator en was degene die Buzzcocks maakte tot de gemene, sarcastische en met haat voor de popwereld vervulde quiz die het nu is. Later werd de presentatie overgenomen door de schattiger uitziende, maar niet minder gemene Simon Amstell. De afgelopen seizoenen werden telkens gepresenteerd door guesthosts, meestal stand-up comedians of artiesten die zichzelf eerder als gast zijnde waardig hadden bewezen.
De teamcaptains die Buzzcocks versleten heeft zijn Ierse stand-up Sean Hughes, ‘part troll’ Bill Bailey en de huidige teamcaptain de altijd verassend geklede Noel Fielding.

Hoewel een popquiz heel gezellig klinkt is Buzzcocks een van de meest gemene shows van de Britse tv. Van uitgerangeerde jaren ’80 artiest tot arrogante hiphop nieuwkomer, niemands ego wordt gespaard. De presentatoren en de meeste van de gasten weten dit en zijn bereid zichzelf voor schut te zetten. Maar af en toe zit er een (meestal Amerikaanse) gast bij die het programma niet goed heeft begrepen en vol verbazing rond zit te kijken en vreselijk beledigd raakt. Er zijn zelfs gasten geweest de tijdens de opnames weggelopen zijn.

Het is onmogelijk om een echt goed overzicht te geven van dit programma. Want in 25 series zijn er veel te veel leuke en vreemde momenten langs gekomen. En bovendien zit er veel verschil tussen de afleveringen afhankelijk van de presentator en gasten. Maar we kunnen wel even kort op een rijtje zetten waarom Never Mind the Buzzcocks je tijd waard is:
Allereerst is het een heel toegankelijk programma. Er wordt geen politiek besproken en de meeste vragen gaan over bekende popartiesten. Zelfs al hou je niet van de typische Britse humor (wat doe je dan eigenlijk hier?), het is altijd leuk om te lachen om de gekrenkte ego’s van de ‘celebs’.
Ten tweede: Buzzcocks heeft sarcasme en botheid verheven tot kunst. Boybands worden doodgewenst, slechte carrieremoves worden nog eens lekker onder de loep genomen en zelfs grappen over persoonlijke problemen worden niet geschuwd. Gelukkig is de show ook niet vies van een beetje zelfspot, getuige opmerkingen als “Those are the teams, now clap your dissapointment away!
Ten slotte laat Buzzcocks soms een hele andere kant van de gasten zien. In plaats van dat de artiesten braaf hun nieuwe cd promoten worden ze aangemoedigd (meestal onder invloed van wat alcohol) om mee te doen met het spel. En zo kan het gebeuren dat het lieve popmeisje een gemene bitch blijkt te zijn, is de stoere rocker een saaie sukkel en blijken brave Amerikanen een gevoel voor humor te hebben! Neem bijvoorbeeld Josh Groban, de zoete Amerikaanse pop-opera zanger en lieveling van Oprah. Toen aangekondigd werd dat hij te gast zou zijn verwachtte iedereen dat hij erbij zou zitten als een verdwaasde peuter of vreselijk beledigd zou zijn door alle botte opmerkingen die hij ongetwijfeld naar zijn hoofd geslingerd zou krijgen. Maar niets bleek minder waar. Josh bleek zo’n leuke gast dat hij een seizoen later teruggevraagd werd als gastpresentator. Een van de minder leuke voorbeelden is de bijna legendarische aflevering met Amy Winehouse. Toendertijd was het nog wel grappig, nu is het vooral pijnlijk om terug te zien hoe ze presentator Amstell tijdens de opnames bijna smeekt om meer alcohol.

Hoewel de show niet meer het hoge niveau van een aantal jaar terug heeft (mede door de wisselende invloed van de gastpresentatoren) is Never Mind the Buzzcocks zeker de moeite waard. De eerste gastpresentator van dit nieuwe seizoen is David Hasselhoff, dus dat beloofd
wat. En als Buzzcocks in de smaak valt zijn bijna alle 227 afleveringen terug te vinden op Youtube. Bovendien zijn de eerste seizoenen zijn perfect voor wat jaren ’90 nostalgie.

Update na de eerste aflevering:
Oeps, na alle positieve woorden over deze serie viel deze aflevering toch wel erg tegen. Zelden hebben we iemand zo slecht grappen van een autocue zien lezen als David Hasselhoff. Praat die man altijd zo raar? Nou ja, laten we hopen dat de rest van de serie van een hoger niveau is. En als dit je eerste ervaring met Buzzcocks was: geef het nog een kans, want zonder the Hoff is het vaak een geweldig programma.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder serie, tips

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s