The mindreader who can’t read minds

Goochelen is het nieuwe comedy in Edinburgh. Let op, dat is goochelen met ‘ch’, niet met een ‘g’! Nu zijn goocheltrucs en magie in Groot-Brittannië sowieso een populairdere vorm van entertainment dan in Nederland. Maar na twee prime-time magic shows op de grote tv-zenders eerder dit jaar komen de goochelaars massaal naar de Fringe.

Denk niet aan David Copperfield of aan mannen met open bloesjes, windmachines en goddelijk gebronsde goochelassistentes (ja, erg jammer). Vergeet ook de klassieke goochelaar met cape, hoge hoed en konijn. Er is duidelijk sprake van een nieuwe goochelgeneratie. Een generatie in die steeds vaker een verhaal gebruikt om de trucs meer inhoud te geven en een generatie die openlijk hun trucs uitleggen en toegeven dat ze tegen je liegen. Een generatie die optreedt in spijkerbroek!!

Een goed voorbeeld van dit laatste is Chris Cox oftewel ‘the mind reader who can’t read minds’ (zijn eigen woorden). Cox gebruikt goocheltrucs en allerhande manipulatie om het publiek te laten denken dat hij hun gedachten kan lezen. Tenminste…dat is het idee.

Want ondanks het schattige liefdesverhaaltje dat de rode draad vormde, ondanks zijn springerige enthousiasme en zelfs ondanks een glimmende legging en Beyonce imitatie viel deze show flink tegen. De trucs waren niets nieuws en de manier waarop ze werden uitgevoerd waren allesbehalve indrukwekkend. Toegegeven, we hebben allebei een aardige kennis van magie en psychologische manipulatie. Maar ook voor een leek moet de show haast een teleurstelling zijn geweest aangezien Cox toch regelmatig details liet liggen of zelfs voorspellingen ronduit fout had.

Het meest pijnlijke was nog wel dat hij een enveloppe verwisselde achter een stoel, wat voor ons goed zichtbaar was. Een stoel die daarvoor nog half in de coulissen stond, waardoor pijnlijk duidelijk werd dat iemand van de techniek die brief daar verstopt had. We vinden het niet erg om voor de gek gehouden te worden, nog veel minder als je het eerlijk toegeeft. Maar doe het dan wel goed.

Bij een minder sympatieke goochelaar hadden waren we allang opgestaan en halverwege de show weggelopen. Maar zijn enthousiasme, aandoenlijk liefdesverhaaltje en onverstoorbare optimisme maakten de show toch een aangenaam tijdverdrijf. Dat het buiten regende kan er ook wat mee te maken hebben gehad.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Edinburgh, magic, recensie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s